„.... więc pijmy za Tych co poszli na dno, Których zabrało Morze nam; za zdrowie Tych co na morzu dziś są daj Im boże szczęście w tę noc jak dziś.”

            Neptun - pan mórz i oceanów, wszechmocny i potężny, na jego łasce małe łupinki otoczone przez przestwór wody. Wiele istnień ludzkich pochłonął Jego gniew, wielu marynarzy odpłynęło do mitycznego Hilo, wiele kobiet nie ujrzy swych mężów już nigdy.

            Wojna, kataklizmy, zamachy, wypadki – cały świat przepełniony jest cierpieniem, lecz katastrofa morska zawsze była dla mnie najbardziej przerażająca, człowiek zdany na łaskę żywiołu, nic nie zależy od niego jest niczym piórko na wietrze.

            „Herzogin Cecile”, Empress of Irland”, „Heweliusz” i najsłynniejszy „Titanic” dziesiątki tysięcy ludzkich dusz, stracone nadzieje, stracone marzenia i płacz najbliższych...  Pomyślmy proszę o tych co na morzu, wspomnijmy ich w modlitwach, postawmy wieczorem świecę w oknie... Pomyślmy o tych co czekają na swoich najbliższych... i o tych, których już nie ujrzymy, tych co odpoczywają na łonie Neptuna popijając rum w „Fiedler’s Green”... ich kości przykryte morskim mułem a nad nimi kilka sążni wody... i nie ocierajmy łez płynących nam po twarzy, każda z nich ma w sobie cząstkę dzielnych żeglarzy pływających po Niebieskich oceanach...

Tukan

Powrót do strony głównej