Odcienie szarości.
Człowiek? Zagadka nie mająca rozwiązania. Jacy jesteśmy? Co tkwi w naszych duszach? Czy jesteśmy dobrzy czy źli? Kto jest dobry? Kto jest sprawiedliwy? Czy ten, który wydaje wyrok? Jaki etos jest uniwersalny? Może taki nie istnieje? Same pytania, brak odpowiedzi.
Gwałciciel został osądzony... - 3 lata.... wyszedł po roku. Rodzina dziewczyny wydała swój własny wyrok i wynajęła płatnych zabójców. Trzy dni po wyjściu z więzienia znalazł się na cmentarzu. Mordercy zostali zlinczowani przez organy ścigania, w imię "sprawiedliwości". Stróże "prawa" nie spodziewali się jednak, że i oni zostaną osądzeni i zginą... kolejna osoba się zemściła... błędne koło toczy się dalej. Jaka kara byłaby słuszna? Według jakiego prawa należy postępować? Czy sędzia - katolik ma prawo wydawać wyroki skoro wierzy, że tylko sąd ostateczny jest sprawiedliwy? Czy może warto powrócić do prawa naturalnego? Silniejsi przetrwają?
Teza - obiektywizm? Nie istnieje. Nigdy nie istniał i nigdy nie zaistnieje w naszym społeczeństwie.. Antyteza - subiektywizm? Także nie ma racji bytu. Człowiek i jego opinie są zbyt bardzo kształtowane przez środowisko. Czy ja wyrażam swoje myśli czy może są one zmodyfikowane przez "mój" świat? Synteza - szarość? Nie istnieją rzeczy białe i czarne, wszystko płynie, żywioły nieustannie się w nas ścierają, walczą ze sobą ale nigdy, żaden z nich nie przejmie inicjatywy.
Po co? Dlaczego? W jakim celu?
Nie wiem.... zawieszony w pustce niczym marionetka nie
znająca swojego przeznaczenia i celu. Sznurki dzierżysz
Ty mój przyjacielu, lecz nie ciesz się jeszcze... nie
masz pojęcia kto pociąga za Twoje......